فیوژن (جاز-راک)

جاز راک (فیوژن)

 

موسیقی راک در اواخر دهه ۱۹۶۰ و طی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به عاملی بسیار تأثیرگذار بر جاز بدل شد. این تأثیر به پیدایش جاز راک یا فیوژن ۲ انجامید

سبکی نو که گرایش های بداهه پردازانه نوازندگان جاز را با ریتم ها و رنگ های صوتی راک در هم آمیخت.

جاز راک چنان محبوبیتی یافت که پس از عصر سویینگ، در دهه های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰، هیچ سبکی در جاز مانند آن را به خود ندیده بود.

گروه سازهای جاز راک در کنار سینتی سایزر، پیانو الکتریکی،

گیتار الکتریکی و باس الکتریکی، سازهای آکوستیک را نیز شامل می شود.

جز فیوژن

جز فیوژن

این سازهای آکوستیک اغلب همراه با وسایل جانبی الکتریکی به کار گرفته می شوند

که دامنه جلوه های صوتی آنها را وسیع تر می سازد.

بخش کوبه ای در گروه جاز راک بزرگ تر از سبک های پیشین جاز و اغلب شامل سازهایی از افریقا، آمریکای لاتین یا هند است.

گروه های جاز راک، تنوعی چشمگیر در رنگ آمیزی پدید می آورند

که این تا اندازه ای به سبب استفادۂ خیال پردازانه از سینتی سایزر است.

تکیه موسیقی این گروه ها به جای آن که بر فردیت هرکدام از سازها و نوازندگان باشد،

بر صوت گروهی است. استفاده ملودیک از باس الکتریکی و تکرار دائم فیگورهای ریتمیک از دیگر ویژگی های جاز راک هستند.

یکی از مهم ترین موسیقیدانان سهیم در پیشرفت جاز راک، مایلز دیویس بوده است

که آلبوم های سال ۱۹۶۹ او با نام های In a Silent Way و Bitches Brew راهنمای بسیاری از آثار جاز دهه بعد شد.

جز فیوژن

جز فیوژن

بسیاری از نوازندگانی که با دیویس در این آلبوم ها همکاری داشته اند

از آن میان پیانیست هایی همچون هربی هنکاکا، چیک کوریا  و جو وینال و نیز نوازنده

ساکسوفون وین شورتر به پیشگامان جاز راک در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بدل شدند.

جاز راک فقط یکی از سبک های فرعی جاز در دهه های ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بود.

تمام گونه های جاز که به بررسی آنها پرداخته ایم – نيو اورلئان، سویینگ، بیباپ،

جاز کول و جاز آزاد- دوستداران و اجرا کنندگان پابرجایی برای خود داشته اند.

موسیقیدانان جاز، اکنون نیز همچون نخستین سال های پیدایش این سبک،

به کاوش در پی دستمایه هایی نو برای پیشبرد هر چه بیشتر هنرشان ادامه می دهند.

 

افکار خود را به اشتراک گذارید